هشت اتفاق عجیب در بدن که تنها فضانوردان تجربه می کنند

فضانوردان همواره در سفرهای فضایی موارد عجیبی را تجربه میکنند که در این مطلب به چند مورد از آنها میپردازیم.

تصور نکنید هرجای عالم هستی که پا بگذارید بدنتان به شکل فعلی خواهد بود شرایط فعلی بدن ما به دلیل ترکیبی از شرایط فیزیولوژیک و ویژگی های طبیعی کره ی زمین است که گرانش مهمترین آنها است.

برخلاف آنچه بیشتر مردم تصور میکنند گرانش تنها باعث ثابت ماندن ما برروی کره ی زمین نمیشود، قد، گوارش،رشد و عملکرد اعضای حیاتی بدن متاثر از شرایط گرانش بر روی کره ی زمین است.

اهمیت و تاثیر این شرایط را نمیتوان فهمید مگر اینکه بتوان زیستن در نبود آن را تجربه کرد. تجربه ای که تنها تعداد اندکی فضانورد آن را لمس کرده اند و احتمالا گردشگران فضایی و مسافران آینده ی مریخ باید در انتظار آن باشند.

٨ ) قد بلندتر میشود : سفر به فضایی که فاقد فشار جاذبه است قد انسان را تقریبا ٣ درصد افزایش میدهد.یعنی اگر شما یک انسان ١٧٠ سانتی متری هستید در سفر فضایی ارتفاعی بیش از ١٧۵ سانتی متری را تجربه خواهید کرد و قاعدتاًً هنگام بازگشت به زمین باز هم یک انسان ١٧٠ سانتی متری خواهید بود.

ناسا برای تحلیل این اتفاق و کاستن از عوارض آن برای فضانوردان،گردشگران و ساکنان بعدی فضا مطالعاتی در دست دارد اما حدس های فعلی این است که نبود جاذبه فشار را از روی مفصل ها برمیدارد و استخوان هارا در نقاط اتصال کمی از هم فاصله میدهد.

٧) استخوان هایشان دیگر استخوان نیستند : تراکم توده ی استخوانی تا اندازه ی زیادی کاهش پیدا میکند آنقدر زیاد که وقتی به زمین بازمیگردند تا چند روز قادر به راه رفتن بطور عادی نیستند. تخمین زده میشود که به ازای هرماه ماندن در فضا یک تا دو درصد تراکم استخوانها کمتر میشود که بازهم فعلا مقصر اصلی آن بی وزنی نسبی است یک فضانورد در طول یک سفر یک ساله بین ١٢ تا ٢۴ درصد تراکم استخوان خود را از دست میدهد که رقم قابل توجهی است.

۶) مایعات بدن کم میشود : در یک محیط بی وزن تمام مایعات بدن انسان به حرکت به سمت قسمتهای بالای بدن تمایل دارند بنابراین فضانوردان در طول سفر خود با کاهش مایعات بطور کلی نبود تناسب در تراکنش مایعات رگهای ورم کرده و صورت پفی مواجهه هستند.

۵) قلبشان کوچک تر خواهد شد : حجم مایعات بدن در فضا کاهش پیدا میکند اتفاقی که اثر سریع و مستقیم بر روی خون پمپاژ شده توسط قلب دارد.

با پایین آمدن حجم خون قلب خون کمتری پمپاژ خواهد کرد و این عضلات قلب را ضعیف تر و کوچک تر میکند حالا تصور کنید یک فضانورد پس از یک ماموریت یک ساله در ایستگاه بین المللی به زمین بازگردد باچه وضعیتی روبرو خواهد بود؟ آیا قلب او به محض رسیدن به زمین قادر به تامین خون برای تمام فعالیت های روزمره یک انسان عادی است؟

۴) هر کاری کند باد گلو نمیزند : وقتی نیروی جاذبه ای وجود ندارد معلق بودن دیگر معنایی نخواهد داشت به این ترتیب در دستگاه گوارش هیچ بادی با فشار به سمت بالا حرکت نخواهد کرد حتی اگر تلاش هم بکنند نمیتوانند باد گلو بزنند.

در چنین شرایطی نوشیدن مایعات گازدار در فضا یکی از زجرآورترین کارهایی است که فضانوردان میتوانند انجام دهند در چنین شرایطی نفخ شکم فضانوردان نیز به طور چشم گیری افزایش پیدا میکند چون آنها براحتی قادر به تخلیه نیستند و باد و آب و مواد جامد در شکم بطور کامل در شکم ترکیب میشوند.

٣) نمیتوانند جلوی عرق کردن را بگیرند : در فضای بدون گرانش بدن بطور مداوم عرق میکند هرچندکه لباس فضانوردان بخوبی بدن آنهارا خنک نگه میدارد اما نمیتوانند بطور کامل و در تمام شرایط زندگی در فضا جلوی عرق خود را بگیرند جالب است بدانید که عرق آنها بدلیل نبود گرانش نه میچد و نه تبخیر میشود و این یعنی آنها باید بطور مداوم عرق بدن خود را با حوله خشک نگه دارند.

یکی از مهم ترین منابع تامین آب بدن فضا نوردان آب استحصال شده از عرق بدن آنهاست.

٢) همیشه تهوع دارند : تهوع یکی از علایم سندروم انطباق فضایی است سندرومی که بیش از نیمی از فضانوردان را در ابتدای سفرشان درگیر میکند.

آنها همیشه علایم اولیه تهوع را دارند و به احتمال زیاد دلیل اصلی آن درگمی در فضا و توهمات بصری است.

١) سر درد مداوم دارند : سردرد فضایی نیز یکی دیگر از نشانه های سندروم انطباق فضایی است دردی که تعداد زیادی از فضانوردان در اکثر لحضات زندگی در فضا آن را تجربه میکنند هرچند که برخی از مطالعات نشان داده است که این سردردها احتمالا یکی از نشانه های بیماری هایی است که از زمین باخود همراه دارند.

/ 0 نظر / 5 بازدید